Skip to main content

Ken je het dat je gemakkelijk taken op je neemt waarvan je vermoedt dat een ander ze niet aankan? Of dat je je verantwoordelijk voelt voor de sfeer of de stemming van de ander? Er blijft dan weinig ruimte over voor jezelf. Burn-out of overspannenheid ligt op de loer. Door er met een frisse blik vanuit systemisch perspectief naar te kijken kan je hier een draai aan geven.

De neiging om de lasten van anderen te dragen, begint vaak al in onze kindertijd.
Je wil als kind (ook als je volwassen bent) niets liever dan dat het goed gaat met je ouders. Daarom ga je van alles dragen voor je ouders. Je vrolijkt je moeder op omdat ze signalen geeft dat ze het leven zwaar vindt, je neemt als zoon de rol van je vader op je na de scheiding, je deelt je zorgen niet omdat je ouders het al zo druk hebben met je broer of zus die veel aandacht vraagt.
Als kind voel je haarfijn aan waar het systeem uit balans is , en vanuit je blauwdruk en een diepe behoefte het systeem te ontlasten of te dienen beweeg je naar een andere plek in het systeem. Je doet meer dan werkelijk bij jou hoort. Er is dan sprake dat je opgeschoven bent naar een plek die eigenlijk te groot is. Je bent gaan schuiven op de verticale ordenings-as, waardoor je te veel naast of boven je ouders komt te staan.

Maar is dit wel jouw last om te dragen?
Meer verantwoordelijkheid dragen dan bij je hoort leidt tot afbreuk van je vrije levensenergie en speelsheid. Je kunt de zwaarte die je moeder ervaart niet compenseren, je bent niet je vader waardoor je hem nooit kunt vervangen, jezelf onnodig klein maken omdat het niet goed gaat met je broer dient nergens toe.
Als je je dit bewust wordt en het teruggeeft, geeft dat ruimte: je geeft terug aan de ander wat van hem/haar is, en je gaat aankijken wat van jou is en daar de verantwoordelijkheid over nemen.

Je voelt je schuldig
Teruggeven van wat je gedragen hebt en terugkeren naar je eigen plek is vaak erg lastig omdat je je dan ongemakkelijk en schuldig voelt. Je vindt het egoïstisch, alsof je de ander in de steek laat, je verantwoordelijkheid ontloopt, te weinig ‘doet’. Toch is dit de route naar gepaste verantwoordelijkheid nemen. Dat betekent dat je alleen verantwoordelijkheid neemt voor jouw lot en taak en bij anderen laat wat van hen is. Dat is de stap naar een leven waar je kan ervaren dat het werk soms gewoon ‘af’ is en daarvan genieten. Dat je kijkt naar wat goed en voedend voor jou is.

Het teruggeven vraagt compassie
De teruggave kan dus ongemakkelijk zijn: wie ben ik als ik niet meer de hoeder ben van harmonie, de zwaarte van mijn moeder niet meer draag?
Wanneer dat je de last teruggeeft en terugkeert naar je eigen plek, zorg dan dat je ook aandacht geeft aan het voelen van compassie voor het kind dat zo jong zo groot, sterk en verantwoordelijk moest zijn en al vroeg verleerde om hulp te vragen. Wat heb je hard gewerkt. En wat zul je moe zijn.
Het teruggeven en terugkeren naar je eigen plek is het meest effectief onder begeleiding  in een familie opstelling; in een groep of 1:1 begeleiding.

Als je in beweging komt, op je eigen plek, is een grote uitdaging dat anderen het oude beeld dat ze van je hebben, op je blijven projecteren. Vaak is de neiging om dan terug te vallen in de ‘oude’ stand. Dus het leven daagt je uit om je eigen plek in te nemen en je eigen lot en taak te dragen.

En weet dat de plek die jij bij je geboorte hebt gekregen, de plek is waar jij het beste gedijt en waar jouw potentieel geleefd worden. Hier kan je levensenergie vrij stromen. Hier kun je jezelf voelen: jouw waarden, jouw ‘ja’ en jouw ‘nee’, jouw authentieke zelf.

Author Aurélie Hudig

More posts by Aurélie Hudig